به روی سقف هم می دید طرحِ نابِ رویش را
به روی سقف هم می دید طرحِ نابِ رویش را
و حس می کرد دائم روی دوشش بوی مویش را
شروع هق هق هر روزه و بالا کشید آخر
برای لحظه ای تسکین اعصابش پتویش را
فقط حسرت نصیبش شد پس از یک عشق طولانی
رهایش کرد اما دیر فریاد گلویش را
به مرد دیگری دادند اورا تا که با اشکش
بگیرد روز و شب با ندبه خوانی ها وضویش را
کنار چشمه خالی کرد روز آخرین دیدار
تمام عقده های مانده در بطن سبویش را
فدا شد عشق پاکش تا نریزد هیچ دلواپس
به رسم مردم دیوانه ی دِه آبرویش را
نشد آبستن از مردی که تنها آرزویش بود
ولی می خواست فرزندش بگیرد خلق و خویش را...
+ نوشته شده در شنبه سیزدهم آبان ۱۳۹۶ ساعت 8:28 توسط محمد جواد منوچهری گیدا
|
اگرچه زندگی بی درد و غم معنا نمی گیرد